Voor hen die rouwen..

Ik heb gehuild, gerouwd, geschreeuwd
En dat alles met een zucht
Het verwerken van verdriet
Heeft mij uiteindelijk opgelucht.

Maar in mijn rouw en diepe pijn
Heb ik gevraagd, waar bent U, Heer
Ik voelde mij toch zo verweesd
En had geen enkele verweer.

Toch was U daar, heel dicht bij mij
U liet mij stilletjes begaan
Terwijl ik dacht U kwijt te zijn
Ging U, Heer, nooit bij mij vandaan.

Nu ik mijn rust weer heb gevonden
Kan ik die dingen helder zien
Herinner ik Uw medeleven
En Uw geduld, Heer, bovendien.

In nieuw vertrouwen in mijn leven
Treed ik de toekomst tegemoet
Mijn dank is groot, Heer, voor Uw liefde
U liet mij rouwen, dat was goed!

Vrienden, verbonden door Christus

ik noem je een vriend, mijn vriend
die naam heb je zomaar gekregen
maar ben je daarmee dan zo verlegen?
je hebt het toch echt wel verdiend.

zo ook Jezus kent vele personen
voldoen die aan al Zijn wensen?
het zijn gewone mensen
die Hij wat graag wil belonen.

Hij zal Zijn liefde onthullen
en biedt Zijn vele geschenken
het is dan aan ons te bedenken
of wij het aan nemen zullen.

Ja vanuit die liefde, zo fijn
zou ook ik willen leven
ik wil er zeker naar streven
om zo een zegen voor ieder te zijn.

dus vergeef mij mijn bemoeienis
het is niet altijd zoals het moet
maar weet, ik bedoel het goed
mijn idee van wat vriendschap is!

Mijn moeder en ik,

Twee verschillende zielen
Maar zoveel ook gemeen
Soms een beetje als rivalen
Met zijn tweeén nooit alleen
Wegdrijvend,
Afstand scheppend,
Zoals zo vaak, moeder en kind
Toch ook, wanneer zo nodig
De band die ons weer bind
Samen delend,
Een lach, soms ook een traan
Diep vertopte emoties
Die alleen een moeder kan verstaan
Mijn moedertje, heel kwetsbaar
Gelijk ook weer een sterke vrouw
Aan wie ik mij kan spiegelen
Ach, lieve moeder, ik blijf een kind van jou!

   
© Grietje Boersma - Drachten