Hartekreet..bede..

Mijn fluisteren, mijn roepen
Verdwijnen in de lucht
Het is alsof mijn hartekreet
Verandert in een zucht.

Ik zie het zacht vervagen
Ik ben een beeldend mens
En zou het willen grijpen
Maar sta nu aan de grens.

Die is daar zelf aangelegd
Door Hem, mijn God, mijn Heer
Zijn wens voor mij is enkel
Dat ik weer tot Hem keer.

Hij vraagt Hem te vertrouwen
God heeft mij wel gehoord
Ik werd door aardse dingen
In mijn gebed gestoord.

Nu vouw ik weer mijn handen
En richt mij stil tot Hem
Ik hoef niet meer te schreeuwen
God hoort mijn zachte stem!
Zielenpijn..

Het is zo stil in de woestijn
Geen enkele ziel hier om mij heen
Zo ook geen mens die observeert
Dat ik hier in mijn eentje ween.

Er zitten barsten in mijn hart
Want mis zo mijn geliefde kerk
Ik weet, het is maar enkel steen
En ook is het geen meesterwerk.

Want God is immers overal
Daarvan ben ik mij wel bewust
En ook het vuur binnen in mij
Zal nimmer nooit worden geblust.

Het is het zingen met elkaar
Ja, het aanbidden van mijn Heer
Zo het gevoel van samenzijn
Dat mis ik ook steeds beetjes meer.

Word ik dan nu ook uitgedaagd
Zo Jezus werd in de woestijn..
Heb jij zo’n honger naar de kerk
Zou dat die steen niet kunnen zijn.

Toch houd ik stand, als Jezus toen
Want mijn geloof is als een rots
Ik wijk niet voor de duisternis
Daarop ben ik heus wel wat trots.

Want midden in die woestenij
In mijn verdriet en door mijn pijn
Werd mij heel plotseling bewust
Dat ik een kind van God mag zijn!!
Erfgoed..

Sorry Heer, voor ons gedrag
Dat wij Uw schepping zo minachten
Er is geen enkel goed excuus
Wat dit alles kan verzachten.

Als ik naar de beelden kijk
Welk worden getoond op de tv
Van ontbossing en de rest
Dan wordt het op mijn maag zo wee.

Ik zie hoe dieren vluchten
Ook apen zijn in bitt’re nood
Dan huil ik diep van binnen
En is mijn medeleven groot.

Ik, op mijn hele kleine stukje
Kan zo bitter weinig doen
Ja, ik scheid het vele afval
En ben zuinig op het groen.

Maar als wij met zijn allen
Ons wat bewuster zijn
En de aarde respecteren
Dat zou al een vooruitgang zijn.

U hebt ons Heer, Uw schepping
Welk in liefde opgebouwd
Met een o zo gul gebaar
Aan ons mensen toevertrouwd.

Vandaar hier mijn excuus
Dat het toch is fout gegaan
In plaatst van zorg te dragen
Liepen wij er ver vandaan.

Toch, een dankbaar gegeven
Dat U ons nieuwe kansen geeft
Om opnieuw respect te tonen
Voor alles wat er met ons leeft.
   
© Grietje Boersma - Drachten